Madam JinGo

edit @ 28 May 2009 20:28:19 by Madam_JinGo~*

เราเป็นหนึ่งคนที่ประสบปัญหาการทักคนผิดบ่อยมากๆ ทั้งทักคนอื่นผิด และโดนทักผิดเอง(ซึ่งจะเป็นอย่างหลังเสียมากกว่า)

จำได้ครั้งที่รู้สึกว่าน่าอายมากๆคือ ขี่รถกำลังจะกลับจากไปกินข้าวแถวๆข้างม. ก็เจอกลุ่มผู้ชายยืนอยู่ร้านข้างทาง เราก็มองๆปรากฏว่าในกลุ่มนั้นมีคนที่เรารู้จักอยู่คนนึง (แหม...ตัดผมทรงใหม่มาซะด้วย) แล้วพอดีเค้าคนนั้นก็หันหน้ามาหาเราพอดี (เราก็จ้องเค้าอยู่พอดีไง) ก็จ้องกันค้างอยู่พักนึงจนเรามั่นใจว่ามันคงคุ้นเราอยู่เหมือนกัน(มั้ง) แสดงว่าเราจำถูกคนแล้วแหละ เลยร้องทักไป

"โห ผมทรงนี้นี่ใครเข้าฝันให้ตัดเนี่ย" แล้วก็หัวเราะฮาๆ

ผลคือ เค้าคนนั้นมันทำหน้าเหวอให้ค่ะ -*- (เห้ย ไมทำหน้างั้นวะ-ยังงงอยู่คนเดียว) จนเพื่อนที่ไปด้วยกันหันมาเห็น เลยถามเราว่า "ทำไรวะ?" เราก็บอกไปว่าทักเพื่อนอยู่(พูดชื่อเพื่อนไป) มันก็ด่าทันที ใช่ที่ไหนล่ะ คนนั้นไม่ใช๊!!!!!!!!!!!! (อ่าว ซวย ท่าทางไอ่คนนี้มันนักเลงด้วยดิ -> เพื่อนเราคนที่เราจำผิดนี่เป็นเด็กเครื่องกลอ่ะ ลุคมันโหดๆอยู่แล้ว แต่เพื่อนกันเลยไม่กลัว) นึกไรไม่ออก หันไปขอโทษโจทย์

"โทษค่ะ ทักคนผิด" เชื่อไหม มันยังจ้องไม่เลิกเลยอ่ะ อยากจะแทรกแผ่นดินหนีหายไปเลย ให้ตาย! (รถติดไฟแดงด้วยไง ก็ปล่อยเฮียแกจ้องไป)

แล้วก็คาดว่าเป็นผลกรรมจาก การกระทำครั้งนั้น ส่งผลให้ ข้าพเจ้าโดนทักผิดมาหลายเพลา เอาที่เด็ดๆ เลย ก็

ณ งานดนตรีประจำปีที่มหา'ลัย เราไปออกร้านขายของอยู่ ตอนนั้นเพื่อนที่ขายด้วยกันเค้าไม่อยู่ 2 คน เหลือเรากะเพื่อนอีกคน แต่อีกคนที่ว่ามันไปจัดของอยู่หน้าร้าน เราก็นั่งเฝ้าอยู่คนเดียว ก็ดูอะไรไปเพลินๆ อยู่ๆก็มีคนมาจับไหล่เราจากด้านหลัง แล้วล็อคไว้(ไม่ให้หันไปดูอ่ะ) เราก็ยืดตัวตกใจนิดนึง แล้วเค้าก็ค่อยๆดึงเราเข้าหาตัวเค้าซึ่งอยู่ด้านหลังอ่ะ(ภาพที่ออกมาคือ เราค่อยสโลว์เอนหลังเงยหน้าไปหาเค้าอ่ะ) พอจังหวะที่เรากะเค้าจะป๊ะหน้ากัน ชีก็ร้องออกมาด้วยภาษาน่ารัก น่าฟัง "จ๊ะเอ๋!!" (ส่วนเราจ้องตาค้าง-ไม่พูดอะไร)

คือ เราควรจะเป็นฝ่ายตกใจนะ แต่คนที่มาทักอ่ะ ทำหน้าประมาณว่าผีหลอกแน่ๆ ก็อึ้งเงียบไปก่อน แล้วค่อยๆปล่อยมือจากไหล่เรา พอเป็นอิสระเราก็หันไปดูหน้าเค้าเต็มๆ(ไม่รู้จักจริงๆว่ะ) เค้าก็ยืนนิ่งประมวลผลอยู่แปปนึง พอคิดได้ว่าไม่รู้จักแน่แท้แล้วจึงค่อยๆเดินออกจากบริเวณร้านเรา แล้วพอไกลพอสมควรแล้ว ชีก็รีบวิ่งหนีหายปนไปกะฝูงชนในบัดดล โอ้ว แม่เจ้า!!! นี่ช้านไปทำไรให้เค้าฟร๊ะเนี่ยยยย!!!! ตกใจเว่อร์ซะ

อีกเหตุการณ์ที่ทำเอาเรางงเป็นไก่ตาแตก ก็คือ เราไปนั่งเล่นกะลูกหมาแถวๆโรงอาหารเก่าในม.(อยู่หน้าร้านเน็ตร้านนึง) ก็เล่นอย่างเมามันกะไอ้ตัวเล็กเพลินๆ ก็มีมือหนึ่งเอื้อมมาตบหัวลูกหมาที่เราเล่นด้วยอยู่อย่างเอ็นดู แต่ก็แรงพอจะทำให้หมามันเปลี่ยนความสนใจจากเราไปได้อ่ะ เราก็อึ้ง ใครมาแย่งตรูฟร่ะ จึงหันไปทำหน้ายั๊วะใส่คู่กรณี ซึ่งเหมือนอีกฝ่ายก็รออยู่แล้ว เพราะพอเราหันไปปุ๊บ เค้าก็ยกมือไหว้ทันที พร้อมกล่าวทักอย่างร่าเริง "สวัสดีคร๊าบบบบ!" แล้วก็หันไปเล่นกะหมาต่อ

(/me : อึ้งค่ะ ค่อยๆลุกขึ้นยืน แล้วถอยออกมายืนมองมันผู้นั้นอยู่ห่างๆ) เค้าก็เล่นกะหมาไปพักนึงเลยนะ ไม่รู้ตัวเลยว่าทักเราผิด จนกระทั่งพี่ผู้หญิงคนนึง(ซึ่งเราโดนจำว่าเป็นพี่คนนี้)เดินออกมาจากร้านนั่นแหละมันถึงตระหนักได้ว่า ทักคนผิด -*- กรรมจริงๆ

นี่เป็นเพียงตัวอย่างเท่านั้นนะ ยังมีอีกหลายเหตุการณ์แต่ส่วนใหญ่คือจะ เรียกชื่อไง พอเราไม่หันก็จะเรียกซ้ำๆๆๆ(แหงสิ ไม่ใช่ชื่อเรานี่) จนรู้ตัวในที่สุด เป็นอันจบพิธีทักผิด หรือไม่ก็พ่อค้าแม่ค้า (อันนี้ก็เจอบ่อยที่ตลาดนัดในมหา'ลัย) หนูนี่ ใช่ที่ซื้อ....(พูดชื่อสินค้า)...ไปคราวก่อนใช่ไหมลูก? แรกๆเราก็งงๆนะ ไม่รู้จะตอบว่าไรก็ได้แต่ยิ้มสู้ หลังๆมาเริ่มชาชิน ตอบไปเลย ใช่ค่า....... หนูนี่เลย ที่ซื้อไอ้นั่นไปอ่ะค่ะ ประมาณนี้ เห้อออออ...

วันเวลาล่วงเลยมาจนถึงปี 2 เราทั้งคู่ก็ยังคงจองเวรจองกรรมกันตามไปเป็นคู่แลปทุกชาติ เอ้ย! วิชาไป และด้วยตัวจิงโกะเองที่ไม่ได้มีเพื่อนสนิทคนอื่นในห้องอีก(รู้จักเพื่อนคนอื่นๆนะ แต่ไม่ได้ไปกินข้าวด้วย คือเลิกเรียนก็แยกกันอ่ะ) จนในที่สุด มีเพื่อนใจกล้าคนนึงเดินเข้ามาถามกันซึ่งๆหน้า (มากกว่าหนึ่งครั้งที่โดนถามแต่จำตัวเลขไม่ได้ แต่ละครั้งจะเปลี่ยนหน้าคนถามด้วย!)

"สองคนนี้นี่ แอบกิ๊กกันอยู่รึเปล่าเนี่ย ไปไหนมาไหนกันตลอดเลย"

ซึ่งก็ทำให้ทั้งเรา และบอยต่างปฏิเสธเป็นเสียงเดียวกัน จึงเป็นอันเคลียร์

จิงโกะผู้ซึ่งไม่รู้ชะตากรรมก็ไม่ได้สังหรณ์ หรือคิดมากในคำพูดเพื่อนแต่อย่างใด ปล่อยมันจบๆไป ไม่ต่อยอด ไม่ซักถามเพิ่มเติม บลา บลา บลา....

ระหว่างนั้นจิงโกะก็กลายเป็นผู้หญิงเพียงไม่กี่คนในห้อง(ตอนนั้นนี่แทบจะคนเดียวเลยมั้ง?) ที่กล้าเรียกบอยว่า 'ไอ้' และมีสรรพนามเวลาคุยกันเป็นภาษาสมัยพ่อขุนรามฯ เพราะคนอื่นๆจะเรียกยศนำหน้าบอยว่า 'พี่' และพูดจานุ่มนวลตามประสาผู้น้อยพูดกับผู้ใหญ่ ทำไมน่ะหรอ? ก็เพราะมันเป็นเด็กซิ่ลไงอายุมากกว่าพวกเราประมาณ 1 ปี แต่หน้าตานี่แหกโค้งไป 4 ปี เห็นจะได้ เราก็มารู้ทีหลังเรื่องมันซิ่ล(หน้าแก่มันห้ามกันไม่ได้ เลยไม่คิดว่ามันเป็นเด็กซิ่ล) แรกๆ 'พี่บอย' ใช้ในกลุ่มเพื่อนไม่กี่คนที่ต้องการจะแซวไอ้บอยเรื่องซิ่ล หรืออาจจะศรัทธากันขึ้นมาจริงๆไม่ทราบได้  แต่มันก็เริ่มเป็นที่นิยม และแพร่หลาย ลุกลาม ไปยังเพื่อนๆคนอื่น จนกลายเป็นทั้งห้อง เรียกงี้หมด พูดตรงๆ จากใจคนสนิทกัน คือ คันหูมากเลยทุกครั้งที่ได้ยิน แล้วมันเรื่องอะไรที่ต้องไปเรียกตามกันเป็นวรรคเป็นเวรขนาดนั้น จิงโกะก็เลยหมั่นไส้ เวลามีเพื่อนๆมา พะเน้าพนอ พี่บอย หยั่งงั้น หยั่งงี้ ก็จะไปร่วมวงคุย แล้วแกล้งเรียกผ่ากลางวงไปเลย

"เนี่ย พี่บอย รู้ยังว่าอาทิตย์หน้าอ่ะ ต้องส่งการบ้านเรื่องนี้ๆๆ นะที่ตึก บลาๆๆ...."

"จริงดิ.....พี่ไม่รู้" ไอ่นี้ก็เคลิ้ม แทนตัวเองพี่ซะด้วย

"เห้ย ไอ้บอยไหน_งบอกจะส่งหัวข้อแลปคราวก่อนให้กุไง ตอนที่2 อ่ะ จะได้ทำให้เสร็จๆ"

"........" จะออกแนวอึ้งๆกัน ทั้งวง เราก็สะใจอยู่คนเดียว 555

ในที่สุดเมื่อวันสอบปลายภาควันสุดท้ายของเทอมสอง กำลังจะสิ้นสุดลง เรากับบอยเดินมาเรื่อยตามทางเดินออกห่างจากตึกที่พึ่งออกศึกมาหมาดๆ เพื่อจะไปหาอะไรกิน

"จิงโกะ...." บอยเรียกเราเรียบๆ

"มีไร?" เราหยุดเดิน หันหน้ามามองมันเป็นเชิงถาม

บอยมันเงียบไปนานมาก จนจิงโกะคิดว่ามันอาจจะลืมไปแล้วก็ได้ว่าจะพูดอะไรต่อ แต่สุดท้ายมันก็พูด

"เราชอบแกว่ะ" เฮือก..ก!! เห้ย นี่มันประโยคเด็ดในหนังเลยนี่หว่า

ด้วยความไวของปากเราเอง สวนกลับทันที "แกมาบอกอะไรเอาตอนนี้.........!" ลากเสียงยาวทำหน้าทำตาประหนึ่งเป็น นุ่น พูดบทอยู่หน้ากล้องกองถ่ายภาพยนตร์ดัง แล้วก็ทำท่าวิ่งสโลว์ตีจาก (จิงโกะมันจะฮาไปไหน?)

แต่ด้วยรู้สึกมันเงียบ วังเวง ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากผู้ชม(เกินไปหน่อย) เลยหันกลับมามองที่ไอ้บอยอีกรอบ

"กูพูดจริงๆนะ" โอย....ไม่น่าหันกลับมาเล๊ยยยย จิงโก๊ะ เอ๋ยยย..ย

edit @ 10 Apr 2009 17:22:04 by Madam_JinGo~*